Sinds de Yoga Lifestyle Studio tijdelijk gesloten is worden de lessen online voortgezet via Zoom. Blijf gezond. Blijf binnen. We herhalen het als een mantra maar snakken naar een borrel en willen naar buiten. Inmiddels is het lente, langere dagen en meer licht. We houden van alles wat groeit en bloeit behalve van virussen. Binnen…
De dame is 92 jaar oud en zit voor me op de grond. Onder haar gebloemde jurk draagt ze een huidkleurige panty. Ze verontschuldigt zich dat ze geen gepaste yogakleding heeft. Geeft niks, zeg ik. We doen de oefeningen met onze ogen dicht. Ik tune in, de les kan beginnen. Weet je het zeker? zei…
Mogen er ook mannen komen, in deze Goddess Temple? vroeg ik haar. Graag zelfs! zei ze. Buikdansen, Kundalini Yoga, het draait allemaal om hetzelfde. Laat die creatieve energie shaken, stromen, geef je er aan over, laat het gaan. Ze schudde met haar heupen en haar borsten. Het is juist goed als er meer mannen in…
Oh jee, heeft ze opvliegers? zegt hij met een smalende lach en een biertje in de hand. Ik trek aan de mouw van mijn man omdat ik naar huis wil. De klok wordt verzet en ik moet morgenvroeg lesgeven. Ik grijns terug. Ik kan de grap verdragen van de man die ook al geen jongen…
Het lijkt wel een sekte, al die yogi’s in het wit. Het was mijn eerste Kundalini Yoga les en ik was blij dat ik niet vooraan zat. Niemand kan me híertoe dwingen dacht ik, en dat is ook zo. Zwart was mijn kleur sinds de kunstacademie, liefst van top tot teen, en zeker in de sportschool. Het kleedt zo…
‘Oh gelukkig, ik ben niet de enige die iets op haar hoofd heeft’, zei ze terwijl ze op mijn tulband wees. Ze droeg een hoofddoek. ‘Ik heb een operatie gehad’. ‘Het is juist goed om tijdens de les iets op je hoofd te dragen’, zei ik, ‘het is alsof je een kroon draagt’. Ze begon…
‘Jeetje, ik moest huilen’, zei ze. ‘Ik ben enorm geraakt’. Ze was een beetje van slag en ik gaf haar een kopje thee. Ze ademde weer. Het was haar eerste Kundalini Yoga les. We hadden de les net afgesloten met ‘The Long Time Sun’. ‘We chanten dit drie keer’, zeg ik altijd. ‘Eerst voor jezelf en…
‘Ik ben zo stijf als een plank en heb nooit mijn tenen aan kunnen raken’. ‘Ik wil wel, maar ik durf niet’. Vanaf het moment dat je in de buik van je moeder zat en tenen kreeg, kon je ze aanraken, en zelfs in de mond stoppen. Als baby kroop je het liefste met blote…
